Της  Πέννυ Δαλαμπούρα *                            

Λένε ότι στη ζωή όπως και στην πολιτική όταν το προτέρημα σου γίνεται όριο, τότε ξεκινάει η παρακμή. Δυστυχώς στις δυτικές αστικές δημοκρατίες η σύγχυση που επήλθε ανάμεσα στην πολιτική του ορθού λόγου και στην πολιτική ορθότητα δημιούργησε τερατώδη πολιτικά φαινόμενα όπως αυτό του Τραμπισμού.

Η διαφαινόμενη πύρρειος νίκη του Τζο Μπάιντεν  στις αμερικανικές εκλογές απέδειξε για άλλη μία φορά ότι ούτε οι δημοσκόποι, ούτε η αμερικάνικη ελίτ έχουν κατανοήσει τις ανάγκες, τον τρόπο σκέψης και αντίδρασης μιας μεσαίας τάξης που βλέπει τον κόσμο να αλλάζει προς το χειρότερο γι αυτήν, και συναίνει με τον Τραμπ στο: «Future belongs to patriots, not globalists». 

Οι δημοσκόποι και οι πολιτικοί αναλυτές ακόμη και μετά την πανωλεθρία του 2016  και της Hilary Clinton δεν κατανόησαν ότι δεν είναι μόνο οι Λευκοί μικρομεσαίοι που στο πρόσωπο του Τραμπ βρήκαν τον ηγέτη που ταυτίστηκαν μαζί του όχι μόνο με τον τρόπο που μιλούσε, αλλά και με αυτά που έλεγε. Και οι Μεξικανοί μετανάστες μπορεί να ψήφιζουν Τραμπ και οι μη λευκοί Αμερικανοί, γιατί εξασφαλίζει ότι μετά από αυτούς δεν θα έρθουν άλλοι μετανάστες και δεν θα χάσουν έτσι την κοινωνική θέση που ακόμη κι έτσι με τόσο κόπο διεκδίκησαν και κέρδισαν. 

Παράδοξη σκέψη βέβαια αν αναλογιστεί κανείς ότι μπορούν να ταυτιστούν περισσότερο με έναν δισεκατομμυριούχο λευκό μη κλασικό πολιτικό, με λόγο ακραία ρατσιστικό, χυδαίο που δεν ακολούθησε ποτέκανέναν κανόνα πολιτικής ορθότητας. Ο λόγος αυτός απλοϊκός όπως είναι τους κάνει ευκολότερα να ταυτίζονται μαζί του, γιατί πάντα οι λαϊκιστές μπορούν να δίνουν απλοικές λύσεις σε σύνθετα προβλήματα και έτσι οι εξηγήσεις τους να γίνονται κατανοητές στους πολίτες. Όπως έγινε και με τον ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα, μετά την εκλογική κατάρρευση του ΠΑΣΟΚ το 2012. Οι υπαίτιοι της χρεοκοπίας έγιναν κάποιοι άλλοι, και οι λύσεις της ανάκαμψης δεν θα ήταν τίποτα άλλο από ταχυδακτυλουργικά κόλπα εμπνεύσεως Βαρουφάκη. Ό,τι πιο εύπεπτο και ευήκοο για ένα λαό που θα χειμαζόταν από μία δεκάχρονη οικονομική κρίση.

Τέλος, στην πολιτική ποτέ δεν κερδίζεις επειδή κάποιος άλλος πρέπει να χάσει. Ο Τζο Μπάιντεν μετέτρεψε αυτή την εκλογική διαδικασία σε μία δημοψηφισματικού χαρακτήρα διαδικασία απόρριψης της πολιτικής Τραμπως προς τον κορονοιο, τις ρητορικές μίσους, θέματα αρχών και αξιών. Στην πολιτική κερδίζεις επειδή μετατρέπεις το μίσος σε προσδοκία, και την απογοήτευση σε ελπίδα και σε αυτό εκ του αποτέλεσματος ο Μπάιντεν απέτυχε. Τουλάχιστον η εκλογή του δημιουργεί μια ελπίδα στην Ελλάδα ότι η αρραγής προσωπική σχέση Τραμπ- Ερντογάν με όλα τα συνοδά προβλήματα που αυτή δημιούργησε στην Ανατολική Μεσόγειο αν όχι θα ανατραπεί, τουλάχιστον θα μετατραπεί σε μία πιο φιλική στάση απέναντι στα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα. Θα φανεί. Άλλωστε τίποτα δεν κατακτιέται ποτέ επειδή στο έδωσε μια συγκύρια.

Το άρθρο φιλοξενήθηκε στην εφημερίδα «Παρασκήνιο»

*Η Πέννυ Δαλαμπούρα είναι ειδικευμένη δερματολόγος μέλος του Τομέα Επικοινωνίας του Κινήματος Αλλαγής

Share: