Της Ιφιγένειας Βασιλοπούλου, Δικηγόρου Αθηνών

Οι «Δίκες» «και οι «καταδίκες» στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ένα γεγονός, το οποίο τους τελευταίους μήνες μάς προβληματίζει όλους, και κυρίως όλους εμάς που υπηρετούμε τη Δικαιοσύνη. Σε κάθε υπόθεση που βλέπει το φως της δημοσιότητας, η «ετυμηγορία» του κοινού έχει βγει από το πρώιμο μάλιστα στάδιο της ποινικής προδικασίας.  Χωρίς αποδείξεις, χωρίς στοιχεία, χωρίς να ληφθούν υπόψιν τα πραγματικά γεγονότα. Όλοι γνωρίζουν και  όλοι ξέρουν, ακόμα και αυτά που δεν ξέρουν οι αρμόδιες αρχές. Δολοφόνος – Βιαστής – Εκβιαστής. Οι λέξεις εκστομίζονται εύκολα και αρκεί μία σύλληψη, για να εξαχθεί και το αντίστοιχο το συμπέρασμα.
       

Το τεκμήριο αθωότητας «πάει περίπατο» και ας αποτελεί μια θεμελιώδη αρχή του δικαιϊκού μας συστήματος. Το άρθρο 48 του Χάρτη των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι σαφές: 
«1. Κάθε κατηγορούμενος τεκμαίρεται ότι είναι αθώος μέχρι αποδείξεως της ενοχής του σύμφωνα με τον νόμο. 2. Διασφαλίζεται ο σεβασμός των δικαιωμάτων της υπεράσπισης σε κάθε κατηγορούμενο.» .
Σε μια Δημοκρατία -που όλοι τη θέλουμε – η Δικαιοσύνη είναι εκείνη που θα αποφασίσει μέσα από τις προβλεπόμενες διαδικασίες για κάθε έγκλημα, εάν πράγματι  ο κάθε κατηγορούμενος είναι αθώος ή ένοχος. Στις περισσότερες υποθέσεις, το τεκμήριο αθωότητας «βιάζεται». 

Από τις τηλεδίκες έχουμε περάσει στις «δίκες» των social media … Πρέπει όμως επιτέλους οι δίκες να γίνονται μόνο στις αίθουσες των δικαστηρίων… με Δικαστές, ενόρκους, κατηγορούμενους, μάρτυρες και όλους εμάς τους τους δικηγόρους, ως συλλειτουργούς της Δικαιοσύνης… Γιατί μας αξίζει μια δίκαιη κοινωνία!

Share: