Του Άγγελου Ορφανίδη *

Μέσα στα χιλιάδες αποφθέγματα που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο συνάντησα το παρακάτω, το οποίο μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση: «Η νεότητα δεν είναι μια χρονική περίοδος, είναι μια πνευματική κατάσταση»  (Mateo Alemán, ισπανός συγγραφέας που γεννήθηκε το 1547).

Πράγματι, λοιπόν, η νεότητα δεν είναι απλά μια χρονική περίοδος αλλά μια πνευματική κατάσταση που συνδέεται με βαθύτερα συναισθήματα όπως η θέληση, η αισιοδοξία, η χαρά και η επιδίωξη του ουτοπικού, του ρομαντικού και του ιδεατού, καταστάσεις και γεγονότα που για τον κάθε νέο και νέα ορίζονται διαφορετικά. 

Με τη σειρά μου είμαι και εγώ νέος και ξεφεύγοντας από τα χρονικά στεγανά, είμαι ένας νέος με όλα τα χαρακτηριστικά της «νεότητας». Φιλοδοξίες, αλαζονεία πολλές φορές, ρομαντισμός, απογοήτευση, δυναμική και ό,τι άλλο μπορεί να «ταιριάζει» με ένα νέο. Εργάζομαι, σπουδάζω, δραστηριοποιούμαι σε θέματα που με ενδιαφέρουν, διασκεδάζω, ταξιδεύω και όλα αυτά με σεβασμό-τονίζω με σεβασμό- και υπευθυνότητα. Δυστυχώς παρατηρείται το φαινόμενο δαιμονοποίησης των νέων ως φορείς μυρίων κακών και συμφορών. Μια παρουσίαση των νέων ως ανεύθυνοι, χωρίς ηθικές αρχές, χαβαλέδες, επαναστάτες του καναπέ, βολεμένοι και αποβλακωμένοι. Είναι όμως έτσι στην πραγματικότητα; Είναι όντως τόσο κακοί οι νέοι; Τόσο ασεβείς προς όλους και προς όλα; Τόσο τεμπέληδες και ανίδεοι;  Προφανώς και όλα τα παραπάνω είναι ρητορικά ερωτήματα και η απάντηση είναι προφανής!

Οι νέοι αυτής της χώρας δεν χαρακτηρίζονται από όλα τα παραπάνω και εξηγούμαι.

Οι νέοι όπως και το σύνολο του πληθυσμού χτυπήθηκαν σφοδρότατα από την πρόσφατη οικονομική κρίση η οποία αποδυνάμωσε τον ιδιωτικό τομέα και την ελληνική επιχειρηματική ζωή και σαν να μην έφτανε αυτό, η πανδημία του COVID-19 ήρθε για να δώσει το τελειωτικό χτύπημα.  Πολλοί νέοι έχασαν τις δουλειές τους  ενώ είχαν ξεκινήσει να αναρριχώνται έστω στο πρώτο σκαλί της εργασιακής τους ζωής, βίωσαν το στρες, την απογοήτευση και την ανασφάλεια ξανά. Και γιατί ξανά; Γιατί εκεί που όλοι μας βλέπαμε μια σχισμή αισιοδοξίας, πάλι ήρθε το εργασιακό σκοτάδι, το σβήσιμο των φιλοδοξιών πολλών και η συνεχής αβεβαιότητα. 

Εδώ και περίπου μια δεκαετία πολλοί νέοι και νέες επέλεξαν το εξωτερικό είτε για σπουδές είτε για εργασία. Θα μου πείτε ότι επιλογή τους  δεν ήταν; Δε θα το κρίνω όμως εγώ αυτό. Γιατί πολλές φορές πράγματα στη ζωή μας δεν είναι επιλογές αλλά αναγκαιότητες για επιβίωση ή για διεκδίκηση αυτών για τα οποία πολλοί έχουν μοχθήσει έτσι ώστε να τα «έχουν καλά» με τον εαυτό τους. Και εάν πολλοί τους χαρακτηρίζουν φυγόπονους και ότι δεν κάθισαν εδώ να ξαναχτίσουμε μαζί την Ελλάδα, προκαλώ έναν να πάει να ζήσει σε μια ξένη χώρα, σε έναν ξένο πολιτισμό, μακριά από τις συνήθειες και τα αγαπημένα σου πρόσωπα και να δει εάν είναι τόσο εύκολο και αν όντως αυτοί που έφυγαν είναι φυγόπονοι.

Κλείνοντας, θα ήθελα να αναφέρω το εξής. Οι νέοι δεν είναι οι κακοί και ο δράκος στον μύθο και το παραμύθι που κάποιοι επιλέγουν να αναπαράγουν αλλά οι νέοι είναι το happy end αυτής της ιστορίας. Γιατί εάν μια Χώρα επενδύσει στους νέους της σίγουρα θα βγει κερδισμένη. Οι νέοι είναι εδώ και διψούν για δουλειά, προκλήσεις και εξέλιξη. Σίγουρα υπάρχουν και οι νέοι που δεν χαρακτηρίζονται μονάχα από αρετές, αλλά η γενίκευση και η βάρβαρη ομαδοποίηση των νέων ως ανεύθυνων και αιθεροβαμόνων αποτελεί εμμονική προσπάθεια εξεύρεσης αποδιοπομπαίου τράγου. Ας σταματήσουμε λοιπόν να λιθοβολούμε ο ένας τον άλλον και δη τους νέους.

*Ο Άγγελος Ορφανίδης είναι πτυχιούχος του τμήματος Πολιτικών Επιστήμων ΔΠΘ, μεταπτυχιακός φοιτητής στη τμήμα Δημοσιογραφίας ΑΠΘ ενώ εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα στον κλάδο των Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας.

Share: