Του Άγγελου Ορφανίδη

Τι είναι αυτό που κάνει την καθημερινότητα μας  και κατ’ επέκταση την εποχή μας τόσο δυσβάσταχτη και ανηφορική; Είναι το πολιτικό καθεστώς που κυριαρχεί στον Δυτικό Κόσμο; Φταίει ο καπιταλισμός; Ή μήπως φταίει η πάλαι ποτέ κραταιά σοσιαλδημοκρατία που έφερε τα πάνδεινα σε τούτο τον τόπο; Όλοι αναρωτιόμαστε καθημερινά τι φταίει και οι ζωές μας είναι τόσο σκληρές, η καθημερινότητα μας θανατηφόρα ανιαρή και η ρουτίνα μας αδιέξοδη. Ποια είναι λοιπόν η πηγή όλων των κακών; 

Δυστυχώς αυτό που επικρατεί στην κοινωνία μας δε σχετίζεται με κάποια πολιτική ιδεολογία ή φιλοσοφικό ρεύμα. Δεν αποτελεί σημείο των καιρών μας αλλά κάτι έμφυτο που περνάει από γενιά σε γενιά όπως ακριβώς περνάει και το «ελληνικό φιλότιμο» και τα λοιπά θετικά χαρακτηριστικά που μας χαρακτηρίζουν. Έχει όνομα και λέγεται μιζεραμπιλισμός. Τόσο κοντά με τον λαϊκισμό ο μιζεραμπιλισμός αποτελεί πολιτικό και κοινωνικό κεφάλαιο στη χώρα. Λατρεύουμε να θυματοποιούμαστε και να θυματοποιούμε μια ολόκληρη κοινωνία. Οτιδήποτε και να συμβαίνει γύρω μας αποτελεί αφορμή για στιγμιαίο θρήνο και οδύνη. Μηδενίζουμε με τέχνη οτιδήποτε είναι θετικό και τα βαφτίζουμε όλα αρνητικά. Κάποιος μπορεί να αναρωτηθεί μα συμβαίνει κάτι θετικό; Η απάντηση είναι πως ναι! Πάντα συμβαίνει και πάντα θα συμβαίνει. Επιλέγουμε συνειδητά πλέον σαν κοινωνία να αναδείξουμε αυτά που προκαλούν θλίψη και δυστυχία. Μεγεθύνουμε τα άσχημα και συρρικνώνουμε τα θετικά. Γιατί πολύ απλά αυτό πουλάει. Πουλάει η δυστυχία και η μιζέρια σε μια χώρα που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει. Σε μια κοινωνία που έχει δείξει άπειρες φορές τα κοινωνικά της αντανακλαστικά. Που χαρακτηρίζεται από αλληλεγγύη και ανθρωπιά και που μέσα από την παραφροσύνη της παραμένει όρθια να μάχεται. 

Μνημόνια, οικονομικές κρίσεις, δημοψηφίσματα, ξανά μνημόνια και πανδημίες. Και είμαστε ξανά εδώ έχοντας χάσει πολλά αλλά έχοντας κερδίσει και άλλα. Πολλοί έχασαν δικούς τους ανθρώπους και σε αυτούς η θλίψη έχει νόημα. Άλλοι έχασαν χρήματα ή αναγκάστηκαν σε πολλές περιπτώσεις να πορευτούν με λιγότερα. Αλλά ναι όλοι είμαστε εδώ και έχουμε την ευκαιρία να δούμε τη ζωή διαφορετικά, να είμαστε πιο θετικοί και δυναμικοί να ξεπερνάμε κάθε δυσκολία και να μην εμπορευματοποιούμε την μιζέρια μας όπου σταθούμε και όπου βρεθούμε.

Παραβλέπουμε πολλά θετικά και από συνήθεια και από ρουτίνα επιλέγουμε την άρνηση. Ήρθε η στιγμή να ξανά-ανακαλύψουμε την χώρα μας και να εκτιμήσουμε την ζωή μας ξανά. Γιατί τη ζωή μας πίσω δεν θα μας τη δώσει το εμβόλιο, μια κυβέρνηση, μια καλή θέση εργασίας ή οτιδήποτε πιστεύει ο καθένας ότι μπορεί να καθορίσει τη ζωή του και την ευτυχία του. Τη ζωή μας πίσω θα την πάρουμε εμείς, προσπαθώντας από τη δικιά μας θέση να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη, στηρίζοντας όσο και όσους μπορούμε, λέγοντας έναν καλό λόγο, σφίγγοντας τα δόντια και ξεπερνώντας ό,τι φαίνεται ακατόρθωτο. 

Όλα αυτά τα γράφω σκεπτόμενος ακραίες εκφράσεις του δημοσίου λόγου γεμάτες μιζέρια, μίσος, απαξίωση και κοινωνικό εμπαιγμό. Είναι επιλογή μας λοιπόν να ξεβρωμίσουμε από όλα αυτά που σημαδεύουν τη ζωή τόσο τη δικιά μας όσο και πολλών συνανθρώπων μας με το ακολουθούμε την αισιοδοξία και την ευγένεια από τη γκρίνια και το μίσος. 

Ο Άγγελος Ορφανίδης είναι πτυχιούχος του τμήματος Πολιτικών Επιστήμων ΔΠΘ, μεταπτυχιακός φοιτητής στη τμήμα Δημοσιογραφίας ΑΠΘ ενώ εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα στον κλάδο των Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας.

Share: