Του Δημήτρη Γκαβέλα

Τις ημέρες αυτές ακούσαμε πολλά αναφορικά με την στάση της κυρίας εισαγγελέως στην δίκη για την δολοφονία της Ελένης Τοπαλούδη.

Κρατάμε και σας μεταφέρουμε την τοποθέτηση του έμπειρου ποινικολόγου Δημήτη Γκαβέλα.

Η ελληνική γλώσσα καιτοι πλουσιότατη ισως να μην εξάρκει για να περιγράψει το Δράμα της οικογένειας της άτυχης νεαρής κοπέλας από την Ρόδο. Η υπόθεση αυτή συγκίνησε το Πανελλήνιο. Προκάλεσε αυτό που αποκαλείται κοινό περί δικαίου αίσθημα. Το παλλόμενο συναίσθημα όλων μας, αυτο το συναίσθημα που πυρώνει το θυμικό και θολώνει τον καθαρό λογισμό. Αυτό το συναίσθημα που όμως δεν έχει θέση στην Δίκη.


Το κοινό περι δικαίου αίσθημα ουδεμία θέση έχει στην ακροαματική διαδικασία, αποτελεί ξένο σώμα στον Κώδικα Ποινικής Δικονομίας. Ο μόνος που δικαιούται να διακατέχεται από συναίσθημα είναι η οικογένεια και μόνον αυτή. Στο τέλος της ημέρας εξάλλου μόνον η οικογένεια παλεύει με το τέρας της αβάσταχτης απουσίας.


Η Πολιτεία δια των εντεταλμένων οργάνων της, για τα οποία μάλιστα έχει θεσπίσει λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία, έχει θέσει κανόνες και τύπο ώστε να απονέμεται Δικαιοσύνη από ανθρώπους επ’ ωφέλεια του κοινωνικού συνόλου. Η Απαρέγκλιτη τήρηση αυτών των κανόνων και του τύπου δέον να γίνεται αντιληπτή από τον κατηγορούμενο. Μόνον τότε η Πολιτεία αποδεικνύει την ποιοτική της διαφορά και δικαιούται να θεωρεί ότι εξασφαλίζει όρους δίκαιης δίκης.


Οι λειτουργοί της Δικαιοσύνης οφείλουν κατά γενική παραδοχή να επιτελούν το έργο τους με νηφαλιότητα, όρους αντικειμενικότητας και ανόθευτη αμεροληψία. Η απόφαση τους και οι προτάσεις τους οφείλουν να μορφοποιούνται σε σχήμα μαθηματικής εξίσωσης. Η ετυμηγορία τους είναι λόγος ανθρώπου και λόγος δικαιοσύνης. Οφείλουν να παραμένουν αποστασιοποιημένοι από διαδίκους, προσωπικές έχθρες και συμπάθειες.


Οι Δικαστές, οι Εισαγγελείς και οι Δικηγόροι είμαστε κύματα της ίδιας θάλασσας. Οφείλουμε με τη συμπεριφορά μας εντός αίθουσης αλλα και εκτός αυτής να επιβεβαιώνουμε την ανωτέρω ρήση προκειμένου αυτή να έχει περιεχόμενο, να μην μένει γράμμα κενό.
Οφείλουμε από κοινού να εργαζόμαστε για το καλο της ιδέας της Δικαιοσυνης και για την εμπέδωση του κύρους του θεσμού πιστοί στον όρκο μας.
 


Διατυπώσεις διχαστικές, υποτιμητικές, ειρωνικές ευτελίζουν το θεσμό, αλλοιώνουν το χαρακτήρα αυτού και δίδουν το δικαίωμα στους εξωτικούς να υποβαθμίζουν την ίδια τη διαδικασία της απονομής Δικαιοσύνης, να απαξιώνουν το ρόλο που διαδραματίζει ο Δικαστής και ο Δικηγόρος.
Η δυσφορία του Δικηγορικού σώματος είναι δικαιολογημένη. Αισθανθήκαμε προσβεβλημένοι από την αφοριστική, ισοπεδωτική άποψη που φέρεται να εξέφρασε η Εισαγγελευς της έδρας για τον Δικηγόρο εν γενει. Οι θεσμικές αντιδράσεις υπήρξαν αναμενόμενες. 
Ειμαι βέβαιος ότι και η ίδια έχει αντιληφθεί το μεγάλο λάθος. Αναμένω να προβεί σε δημόσια διορθωτική δήλωση.
Ομως… « δαμάσον θυμόν μεγαν Αχιλλευ»!
Εμείς δεν θα ολισθήσουμε σε αυτό το σφάλμα. Το τραύμα αυτό δεν θα το θεραπεύσουμε με ανθρωποφαγία. Διότι τότε θα εχουμε διαπράξει εμεις αυτό, για το οποίο αποκτήσαμε δικαίωμα να απευθύνουμε κατηγορία.
Εξάλλου άνθρωπος στη βάση του σημαίνει λάθος και στην κορυφή του εξαγνισμός (Λιαντινης). 

Η Ενωση Εισαγγελέων Ελλαδος οφείλει να λάβει θέση αναφορικά με τη διαβρωτική για την ίδια την ιδέα της Δικαιοσύνης άποψη ότι ο Δικηγορος συσκοτίζει τη διαδικασία. Τα θεσμικά Οργανα της Δικαιοσύνης πρεπει να ζητήσουν εξηγήσεις. Ο Δικαστής και ο Εισαγγελέας που εγω γνωριζω και αναγνωρίζω δεν συμμερίζεται αυτές τις απόψεις.
Απο κοινού πρεπει να περιφρουρήσουμε τους θεσμούς και τις αξίες που κατακτήθηκαν με αγώνες και αποτελούν απαύγασμα της υψηλης ανθρώπινης έμπνευσης.
Και κάτι ακόμη: ας αφήσουμε όλοι το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο να καταλήξει σε απόφαση. Ισως αυτή να τους λυτρώσει όλους!

Share: