Του Άγγελου Ορφανίδη*

27 ετών πλέον… ούτε πολύ μικρός ούτε πολύ μεγάλος για να κατανοήσω καλύτερα ορισμένα δεδομένα της κοινωνίας. Η εποχή ίσως που ο ρομαντισμός χάνεται και ο ρεαλισμός έρχεται. Η εποχή που παύεις να εξωραΐζεις τα πάντα και συνειδητοποιείς ότι η ζωή είναι ένα παιχνίδι άνισο, χωρίς κανόνες και κώδικες συμπεριφοράς. Ταυτόχρονα, οι φιλοδοξίες και τα όνειρα παραμένουν μακριά αλλά ταυτόχρονα και κοντά. Νιώθεις ότι ίσως «προλαβαίνεις» να τα πραγματοποιήσεις ίσως όμως δεν θα καταφέρεις ποτέ να κάνει όσα ήθελες. Μπορεί για αρκετούς αυτά να ακούγονται μακάβρια, ίσως και υπερβολικά. Πολλοί μου λένε μα είναι δυνατόν ένα παιδί σε τέτοια ηλικία να σκέφτεται ότι δεν θα πετύχει αυτά που κάποτε ονειρεύονταν; Ταυτόχρονα όμως πολλοί συνομήλικοι μου, παλιοί μου συμμαθητές, φίλοι μου από τον στρατό, συμφοιτητές μου, μοιράζονται ιδιωτικά τις σκέψεις τους μαζί μου υπογραμμίζοντας μου ότι και οι ίδιοι νιώθουν όπως και εγώ. Γιατί όμως το νιώθουμε αυτό;

Προφανώς και το παραπάνω δεν είναι ένα ακόμα ρητορικό ερώτημα για να γίνει το γραπτό πιο φιλοσοφικό. Αναφέρθηκα και παλαιότερα ότι η γενιά μου είναι μια γενιά χαμένων ονείρων από πολλές απόψεις. Πολλοί έβαλαν νερό στο κρασί τους, άλλοι κατάλαβαν ότι ήταν ονειροπόλοι και άλλοι αναθεώρησαν. Η οικονομική κρίση που κράτησε μια δεκαετία μας έβγαλε εκτός προγραμματισμού …αλλά πέρασε και όταν ήρθε η στιγμή να ανασάνουμε…φορέσαμε μάσκες. Και όχι προφανώς δεν είμαι αρνητής και δεν το λέω υποτιμητικά. Το λέω, καθαρά, μεταφορικά θέλοντας να τονίσω την κατάσταση που βιώνουμε το τελευταίο έτος. Μια χρονιά που πέρασε σαν να μην υπήρξε ποτέ, ένα χαμένο έτος. Ένα χαμένος έτος στην πιο παραγωγική μας ηλικία, στην ηλικία των μεγάλων ονείρων και του κυνηγιού της ευτυχίας όπως πολλοί λένε. Έτσι πολλοί είδαν τα όνειρα τους να γίνονται εφιάλτες και τις καταστάσεις να τους φέρνουν απέναντι σε ανυπέρβλητες δυσκολίες. Πολλοί χάσανε την δουλειά τους και άλλοι χάσανε αγαπημένα τους πρόσωπα κάτι το οποίο δεν μετριέται.

Ο ένας λοιπόν πυλώνας είναι αυτός, που όλοι λίγο – πολύ ξέρουμε και κατανοούμε. Όμως τι άλλο λειτουργεί ως συστατικό της αρνητικής στάσης και άσχημης ψυχολογίας πολλών από εμάς; Αυτό που συνειδητοποίησα είναι ότι πέρα από μια γενιά που μετρά δυσκολίες και αναποδιές είμαστε μια γενιά με χαμένα και λανθασμένα πρότυπα. Μια γενιά η οποία, εύκολα, θαμπώνεται από την χλιδάτη και υπέρλαμπρη ζωή κάποιων περσόνων και θεωρεί πως έχει λίγα μπροστά στον πλούτο και την ευτυχία των άλλων. Μια γενιά η οποία κάνει πρότυπα άτομα που αναλώνονται στην αναπαραγωγή χαμηλού επιπέδου υλικού και προβάλουν σε κάθε ευκαιρία την «άριστη» ζωή που ζούνε. Άτομα που μοιράζουν tips ευτυχίας και συμβουλές πώς να γίνεις πλούσιος, πώς να γίνεις επιτυχημένος και τι κάνεις λάθος και δεν βρίσκεις δουλειά. Και αναρωτιέμαι είναι δυνατόν η ευτυχία να μπαίνει σε καλούπι; Είναι δυνατόν η ευτυχία να ορίζεται από κάτι καθολικό και όμοιο για όλους; Είναι δυνατόν όλοι να κυνηγάμε το ίδιο, να πρέπει δηλαδή να είμαστε ευτυχισμένοι με τα ίδια πράγματα; 

Ο κανιβαλισμός της ευτυχίας και του τι είναι καλό για σένα είναι ένα μοιραίο λάθος κοινωνικό και ανθρώπινο. Ο κάθε άνθρωπος με τις διαφορετικές καταβολές, πιστεύω και αξιακούς κώδικες ορίζει μόνος του την προσωπική του ευτυχία. Κανείς δεν είναι ικανός να ορίσει την ευτυχία σου γιατί κανείς δε γνωρίζει τα θέλω σου και τι πραγματικά θέλεις καλύτερα από τον ίδιο σου τον εαυτό. Ας είμαστε λοιπόν, όλοι, και βάζω και τον εαυτό μου λιγότερο δογματικοί ως προς τον ορισμό της ευτυχίας και ας δώσουμε βαρύτητα στο πώς θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι για αυτούς που αγαπάμε και για τους γύρω μας.

*Ο Άγγελος Ορφανίδης είναι πτυχιούχος του τμήματος Πολιτικών Επιστήμων ΔΠΘ, μεταπτυχιακός φοιτητής στη τμήμα Δημοσιογραφίας ΑΠΘ ενώ εργάζεται στον ιδιωτικό τομέα στον κλάδο των Δημοσίων Σχέσεων και Επικοινωνίας.

Share: